O cine

ROSA DOS VENTOS DE JAIRO IGLESIAS XA TEN PÁXINA WEB

A ESTREA ESTÁ PREVISTA PARA MEDIADOS DE MAIO A curtametraxe Rosa dos ventos escrita e dirixida por Jairo Iglesias xa dispón de páxina web na dirección www.rosadosventos.es con toda a información sobre a cinta. Ata o momento o director santiagués redactaba as vivencias do equipo a través dun diario de rodaxe que seguirá funcionando na web oficial.  Nesta produción participou un impresionante reparto actoral coñecido no panorama audiovisual galego: Belén Constenla (no papel de Rosa), Miguel Borines, María Castro e Fernando Morán. A curta narra a unha historia de amor e soidade na costa da morte. “O marido de Rosa non está. Levouno o mar. A chegada á vila de Sara fará que Rosa se atope cara a cara co paso do tempo” en palabras do realizador. Comeza así a campaña de promoción que semana a semana irá desvelando os segredos da curta ata a estrea prevista para mediados de maio en Malpica, Coruña e Santiago de Compostela. A curtametraxe conta co apoio da Xunta de Galicia, producida por produccionesRETRATO e Mr.Misto Films e coa colaboración do Concello de Malpica, PousadaSon, Recreativos Ogeppik, Dobleclic.info, Gadisa e Alcomte Galicia.

ROSA DOS VENTOS DE JAIRO IGLESIAS XA TEN PÁXINA WEB

A ESTREA ESTÁ PREVISTA PARA MEDIADOS DE MAIO A curtametraxe Rosa dos ventos escrita e dirixida por Jairo Iglesias xa dispón de páxina web na dirección www.rosadosventos.es con toda a información sobre a cinta. Ata o momento o director santiagués redactaba as vivencias do equipo a través dun diario de rodaxe que seguirá funcionando na web oficial.  Nesta produción participou un impresionante reparto actoral coñecido no panorama audiovisual galego: Belén Constenla (no papel de Rosa), Miguel Borines, María Castro e Fernando Morán. A curta narra a unha historia de amor e soidade na costa da morte. “O marido de Rosa non está. Levouno o mar. A chegada á vila de Sara fará que Rosa se atope cara a cara co paso do tempo” en palabras do realizador. Comeza así a campaña de promoción que semana a semana irá desvelando os segredos da curta ata a estrea prevista para mediados de maio en Malpica, Coruña e Santiago de Compostela. A curtametraxe conta co apoio da Xunta de Galicia, producida por produccionesRETRATO e Mr.Misto Films e coa colaboración do Concello de Malpica, PousadaSon, Recreativos Ogeppik, Dobleclic.info, Gadisa e Alcomte Galicia.

JAIRO IGLESIAS ESTRENA CICATRICES EN PONTEVEDRA

 

Este mércores estréase ás 13.00h Cicatrices, a segunda curtametraxe do realizador santiagués Jairo Iglesias. O acto celebrarase na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación do campus de A Xunqueira en Pontevedra, onde despois da proxección da curtametraxe realizarase unha charla-coloquio á que acudirán Jairo Iglesias (director), Sara Horta (axudante de dirección e coprodutora xunto a Iglesias), Andrés Rozados (encargado de publicidade e relacións públicas) e Estíbaliz Veiga, unha das actrices protagonistas. Os asistentes terán a oportunidade de disipar tódalas súas dúbidas, de coñecer como foi a realización da curtametraxe e cales son os proxectos que Jairo Iglesias está a argallar. Trala realización da súa primeira curta titulada Retrato, Iglesias presenta en Pontevedra a súa segunda obra: Cicatrices. Rodada na Coruña en febreiro deste año, conta cun reparto de auténtico luxo con actrices da talla de Isabel Blanco (que continúa coa promoción de `1 franco, 14 pesetas´), Estíbaliz Veiga (que xa participou na primeira curta do santiagués) e Xabier Deive (que vén de finalizar a rodaxe con Carmen Maura de ‘El menor de los males’).Elena (Isabel Blanco) foi unha muller maltratada polo seu marido. Mar (Estíbaliz Veiga) saíu adiante exercendo a prostitución. El (Xabier Deive) é un ex alcohólico. Cicatrices fala sobre a violencia de xénero a partir da vida de tres persoas que tratan de superar o seu pasado a través de terapias de grupo. A finais de 2005, Iglesias e Horta crearon produccionesRETRATO. Esta produtora aposta pola xente nova, moitos deles estudantes na Escola de Imaxe e Son de A Coruña, e tamén xente con experiencia como Andrés Victorero (director de fotografía) e Ruth Casado (Dirección de arte). Trala rodaxe de Cicatrices, atópase embarcada nun novo proxecto titulado Rosa dos ventos. Esta cinta (en proceso de postprodución) trata a historia de Rosa, viúva porque ao seu marido Andrés levouno o mar. Cicatrices ten unha duración de 15 minutos e foi rodada en vídeo de alta definición, producido por produccionesRETRATO en coprodución con Formatoriginal e coa colaboración de PousadaSon, Dobleclic, e Hoteles Zenit. Coa estrea da súa segunda curta, Iglesias comparte o sétimo arte cos pontevedreses.

Cidade de Deus

Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.

Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.

"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".

Cidade de Deus

Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.

Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.

"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".

Cidade de Deus

Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.

Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.

"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".

Cidade de Deus

Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.

Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.

"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".

Cidade de Deus

Cidade de Deus. O barrio máis perigoso de Río de Janeiro. Nun lugar onde as bandas e os locais para vender droga estaban a orde do día. Fernando Meirelles realizou unha película asombrosa sobre a realidade deste barrio durante os anos 60 e 70. Nel conta a Historia do Trío Ternura, formado por Cabeleira, Marreco e Alicate. Os primeiros bandidos de Cidade de Deus... Pero as grandes bandas estaban por chegar e nos anos 70, Ze Pequenho convertiuse no dono de Cidade de Deus... Soamente quedaba un inimigo: Cenoura... Unha loita entre as dúas bandas convirte o barrio nun campo de batalla. Por outra banda, o noso narrador, Buscapé non quere convertirse nun bandido, nen nun narcotraficante: el quere ser fotógrafo. O seu xeito de conta-la historia fai que nos involucremos totalmente nela.

Un auténtico peliculón. Aconsello a todo o mundo que a vexa... Pouco a pouco, irei comentando máis cousas da película, unha das miñas favoritas.

"Dadinho é o caralho, meu nome é Zé Pequeno porra!".

JAIRO IGLESIAS ESTREA CICATRICES EN SANTIAGO DE COMPOSTELA

O próximo sábado 30 a partir das 22 horas no colexio A Salle poderase ver por primeira vez CICATRICES, a segunda curtametraxe de Jairo Iglesias, rodada en A Coruña en febreiro deste ano. 

O reparto está composto por Isabel Blanco (que continúa a promocionar ‘1 franco 14 pesetas’), Xabi Deive (que vén de finalizar a rodaxe con Carmen Maura de ‘El menor de los males’) e Estíbaliz Veiga (embarcada no novo proxecto de Dygra ‘Os mortos van deprisa’). 

A estrea, libre e aberta ao público en xeral, está patrocinada por produccionesRETRATO, empresa de Sara Horta e Iglesias, A Salle, Alcomte Galicia e Acotés.  A curtametraxe trata sobre a violencia de xénero a través de tres terapias de grupo diferentes onde os protagonistas intentan superar o seu pasado.  Ten unha duración de 15 minutos e foi rodada en vídeo de alta definición, producida por produccionesRETRATO en coprodución con Formatoriginal e coa colaboración de PousadaSon, Dobleclic, e Hoteles Zenit.  

CONTACTO  

Para máis información pode contactar en: 

www.produccionesretrato.com 

www.jairoiglesias.com

COMEZA A RODAXE DA NOVA CURTA DE JAIRO IGLESIAS

O luns 4 de setembro na vila de Malpica de Bergantiños comezará a rodaxe da nova curta do realizador santiagués Jairo Iglesias. Belén Constenla protagoniza xunto a Miguel Borines, María Castro e Fernando Morán unha historia de amor e soidade na costa da morte. ‘Ó marido de Rosa levouno o mar fai tempo e intenta vivir dos recordos, pero descobre que non son suficientes para calmar o baleiro de tantos anos de soidade’ en palabras do director. Supón a primeira curta en galego do realizador santiagués ‘porque esta historia non tería sentido noutra lingua, é unha historia galega, próxima e real’. A curta conta co apoio da Xunta de Galicia, producida por produccionesRETRATO e coproducida por Formatoriginal. Tamén contan coa colaboración do Concello de Malpica, PousadaSon e Dobleclic.info. Na páxina web www.rosadosventos.es pódese ler un diario de rodaxe do director mentres está sendo deseñada outra páxina web especial para a promoción. Tamar Novas foi o director de cásting da curta, facendo un traballo espléndido, e o equipo que traballou con Iglesias nos seus anteriores traballos mantense practicamente igual.  A curta terá unha duración aproximada de 17 minutos e gravarase en Alta Definición.       

INFORMACIÓN DE PRODUCIÓN

DURACIÓN APROXIMADA                             17 minutos. 

FORMATO DE GRAVACIÓN                           ALTA DEFINICIÓN 

LOCALIZACIÓNS                                          MALPICA DE BERGANTIÑOS ( A CORUÑA)                               

RODAXE                                                    SETE DÍAS                                                                                                                                  

SINOPSE

 O marido de Rosa non volverá. Levouno o mar.Ela busca consolo nos recordos pero descobre que non son suficientes para calmar o baleiro de tantos anos de soidade.   

CONTACTO 

Para máis información pode contactar en: 

www.produccionesretrato.com 

www.jairoiglesias.com  

PÁXINA WEB DA CURTA – www.rosadosventos.es 

O peor director de tódolos tempos...

Edward D. Wood Jr... Máis coñecido coma Ed Wood, foi un director de cine do máis peculiar e apaixoado. Quizais non tiña os medios, o equipo, os actores, as millores técnicas, pero a súa ilusión superaba con creces o seu talento. Era capaz de realizar máis de trinta esceas nunha soa noite. Dicir corten sen pestanexar quedara como quedara ó final, para el o importante era acaba-la película canto antes...

Foi un grande amigo do millor Drácula de tódolos tempos: Bela Lugosi, actor que interpretou en tres das súas películas (a terceira foi rematada por un dobre) o papel protagonista. Buscou actores entre os seus amigos, outros lle eran asignados polas produtoras (cousa que el detestaba). A súa primeira moza interpretou tamén outros dous papeis nas súas dúas primeiras películas: Glen or Glenda e A noiva do monstruo (título que lle foi cambiado pola súa produtora, xa que el quería títula-la película A noiva do átomo).

Tan só tiven a oportunidade de ve-la súa primeira película, Glen o Glenda, e pódovos dicir que é mala, pero non tanto como poidades imaxinar... Os curiosos fundidos de Bela cunha estampida, os lóstregos no meio do filme... Aconsévollos que vexades a película de Tim Burton protagonizada por Johnny Depp titulada Ed Wood, porque enteredes perfectamente como era a paixón do director, como realizaba as películas... Aprenderedes como é o amor ó cine.

 

O trailer de Cicatrices

A SEGUNDA CURTAMETRAXE DE JAIRO IGLESIAS XA TEN TRAILER 

A ESTREA ESTÁ PREVISTA PARA FINAIS DE XUÑO  

O trailer da nova curtametraxe do realizador santiagués Jairo Iglesias, Cicatrices, xa está dispoñible na páxina web http://cicatrices.produccionesretrato.com.

Aquí, colócovos unha ligazón en Youtube 

A cinta que conta cos coñecidos actores galegos Isabel Branco, Xavier Deive e Estíbaliz Veiga conta a historia de tres persoas que tentan supera-lo seu pasado en terapias de grupo. 

Producciones Retrato, produtora de Iglesias e Sara Horta ten previsto estrear a finais de Xuño en A Coruña, onde se rodou a curtametraxe a mediados de febreiro. Despois da súa estrea oficial, teñen previsto proxectala tamén a Santiago de Compostela, Pontevedra, Lugo e Ourense, así como participar en distintos festivais, mostras de curtas e coloquios sobre o mesmo. 

Cicatrices ten unha duración de 12 minutos, e foi gravado en Alta definición o inverno pasado. Está coproducido por Formatoriginal e conta coa colaboración de Hoteles Zenit.  

FICHA ARTÍSTICA 

ELENA                                                  ISABEL BLANCO 

EL                                                        XABIER DEIVE 

MAR                                                    ESTÍBALIZ VEIGA                                                            

FICHA TÉCNICA 

Producciones RETRATO PRESENTA

EN COPRODUCCIÓN CON FORMATORIGINAL E COA COLABORACIÓN DE HOTELES ZENNIT

UNHA CURTAMETRAXE DE                     JAIRO IGLESIAS 

PRODUCIDO POR                                   SARA HORTA                                                          

                                                           JAIRO IGLESIAS
PRODUTOR ASOCIADO                          ANDRÉS VICTORERO 

AXTE. DE DIRECCIÓN                            SARA HORTA 

GUIÓN                                                  JAIRO IGLESIAS 

DIRECTOR DE FOTOGRAFÍA                   ANDRÉS VICTORERO 

DIRECTORA DE CASTING                       JORGELINA DRAGONE 

MÚSICA                                               NICOLÁS CASAL 

DIRECCIÓN ARTÍSTICA                          RUTH CASADO 

SON                                                     YAGO PICO 

AXTE. DE SON                                      NATALIA CANCELA 

OPERADORES DE CÁMARA                     RAFAEL MALLO / RODRIGO        CHICO                                                           ALBERTO RODRÍGUEZ / DIANA DÍAZ 

ELÉCTRICO                                           SERGIO GONZÁLEZ 

MAQUILLAXE                                        NATALIA FERNÁNDEZ 

FOTO FIXA                                           RUTH CASADO 

PUBLICIDADE E RRPP                             ANDRÉS ROZADOS 

GRIP/ CATERING                                   MARÍA MARTÍNEZ 

SCRIPT                                                DAVID VÁZQUEZ 

INFORMACIÓN DE PRODUCIÓN

 DURACIÓN                                            12 minutos. 

FORMATO DE GRAVACIÓN                      ALTA DEFINICIÓN [HD] 

LOCALIZACIÓNS                                     A CORUÑA                               RODAXE                                                3 DÍAS                                                                                                                                  

SINOPSE

 Elena foi unha muller maltratada polo seu marido. Mar saíu adiante exercendo a prostitución. El é un ex alcohólico.
Tres pasados que superar en terapias de grupo.  

Soldier boy: onde a dulzura supera a tiranía...

Se queredes escoitar a canción, tedes o reproductor de Castpost enriba, baixo o texto de benvida do weblog.

Clica aquí para descargar esta canción popular alemana: Soldier boy

Esta fermosa muller que vedes na imaxe, é Susanne Christian, actriz dalgunhas películas alemanas. En 1957, coñeceu a Stanley Kubrick, durante a rodaxe de Senderos de gloria. Casaron o ano seguinte. Este fotograma, mostra o que para min (na miña escasa sabedoría de cinema) é unha das millores escenas da gran pantalla.

Esta xove alemana atópase rodeada de soldados que se mofan dela... Cando empeza a cantar unha dulce canción en alemán, os soldados van quedando abraiados co tema, e calan estupefactos, centrando a súa mirada cara a rapaza... Un soldado comeza a tararear a melodía da canción. Todos lle seguen. Deste xeito, mostráse como a dulzura e a melancolía poden superar á intolerancia e a brutalidade humana que, ás veces, aparece sen avisar..

Cinemas da Lúa no transistor...

   Descarga aquí a cuña radiofónica        

Tres xoves galegos están aburridos sen saber que facer. A principal opción barallada é ir ó cine. Pero esa elección, supón tamén discusión. Que queredes ver? A cuña comeza respostando a esa pregunta.

Cada un dos tres amigos ten un xénero cinematográfico preferido. Andrés gusta das películas románticas, e con certa melancolía suxire unha longametraxe deste tipo. David non quere saber nada das películas de amor, e responde, de xeito taxante e descartando por completo a alternativa de Andrés, unha película de terror, que a maioría dos espectadores catalogan con asiduidade con esta expresión: “unha de medo” . Arianne está totalmente indecisa, non sabe que quere ver, pero, entón, para frear os seus amigos, e tratar de dar unha solución a discusión, ademais de para querer captar de atención deles e que tamén a ela a teñan en conta, di, dun modo dubitativo: “Un musical?”. Con esta cuña damos a resposta a todo que a xente quere ver: Cinemas da Lúa.
  

A nosa milla verde...

Todos temos un camiño que percorrer... Unha longa milla verde. Un camiño no que deixaremos a grandes amigos, ou eles nos deixarán a nós... Unha distancia efímera, pero difícir de andar. Un chan cheo de baches e buratos que nos obstaculizarán nas nosas metas.

Cando estemos, nas nosas gaiolas, pechados, sen ningunha saída, soamente cos nosos pensamentos... Entón saberemos como saír dalí para camiñar a eito na milla. Sen presa pero sen pausa. A modiño, pisando no solo coitados. Sen apresurarse. A dozura con que cada un dos teus pés pouse o chan fará que a distancia se che faga máis placentera, menos sórdida... Paseniño. Un longo paso, e logo outro curto. Dous pasos seguidos e logo un fin o que hai que chegar...

Estará alguén esperando ó final do camiño? Se cadra deberiamos pensar naqueles que si estan agardando por nós durante o traxecto. Apoiarnos neles, querélos, amálos

 

... Buscar os nosos Mr. Jingles... e tamén compartilo. Talvez, cheguemos a Vilarato, e, senón, facer que a nosa milla verde se pareza a Vilarato o máis posible.

 

 

En que se convertiron os Óscar?

Non sei o que pensades todos vós, pero eu creo que a cerimonia de entrega dos Óscar xa non é o que era... Como vai ser favorita Brokeback Mountain? Algún de vós a viu? Sinceramente, non perdades o tempo... A película no canto de tratar a dura vida dos vaqueiros, trata do suposto "amor" entre dous deles, e máis que parecer un filme romántico, parece un anuncio de Marlboro...  Boeno, polo menos a fotografía é boa, diso non se pode un queixar...

Como podedes ver na parte superior do blogue, hai unha enquisa para que elixades a vosa película favorita (dentro das candidatas) para optar ó galardón coma millor película, todo por cortesía de interrogantes.com... O único voto existente é o meu... Aínda que non a vin enteira, Munich parece ser a millor película das nominadas, aínda que trala polémica servida pola descrición que Spielberg fixo dos acontecementos, é pouco probable que esta peli leve o premio... Vós opinade, digan cal é a preferida...

Regreso de Andresinho...

Exames, exames e máis exames...

Tres semanas con agovio, tensión permanente, angustia, soidade, nervios... É horrible, se total non serven para nada... A maioría das cousas que "estudei" non as lembro... Nin un lixeiro recordo... E deixánnos tres días de descanso coma se iso fose a hostia... Menos mal que agora podo tomar a vida con relax e con calma... Ó menos hoxe sen estudar, aprendín o inimaxinable, ó ver a película O acorazado Potempkin... Recoñezo que é un pouco pesada, ó non ter os oídos acostumados a que non se ouva nengunha voz... Pero as impactantes imaxes misturadas coa lograda música fan deste feito histórico (demasiado esquecido) unha obra maestra... Pensar que nun día aprendes máis que nunha semana é alentador... pero tamén desconcertante...

 

Entrevista a Jairo Iglesias

Antes de comezar, teño que agradecer a Jairo, que me concedese o seu tempo a contestar as numerosas preguntas que lle fixen... Esta entrevista vén o caso para un traballo no que teño postas moitas esperanzas de Producción Publicitaria nos Medios Impresos. É un catálogo de productos de Cinemas da Lúa, aínda que eu centreino máis coma unha revista informativa...

Aí vos vai, desfrutade dun galáctico do cine:

Entrevista a Jairo Iglesias Martínez. Director de cine.

Jairo Iglesias é unha das grandes promesas do cinema galego. Ten nada máis e nada menos que 19 anos. Dende os 13, coa súa primeira cámara de vídeo, comeza a sentirse atraído polo mundo da imaxe e do cinema. É un grande admirador de Alejandro Amenábar, e considera a película Tesis, foco da súa inspiración. Ós 18 anos matricúlase na Escola de Imaxe e Son da cidade de A Coruña, e en 2005, é director de dúas Retrato, rodada en castelán, pero cun reparto galego envidiable, con Tamar Novas (Goya a mellor actor revelación), Sara Casasnovas, María Castro e César Goldi entre outros. Esta curtametraxe estreámola en Cinemas da Lúa, os días 14 e 16 de Febreiro ás 22.00 h. O director ten novos proxectos ilusionantes, e que esperemos, cheguen a ser tan exitosos ou máis, do que foron os anteriores (aínda que máis é difícil). Ademáis, é amigo meu, é coñézoo dende que ten catro aniños. Dá gusto ver como un amigo da infancia está a colleitar semellantes éxitos.

A- Antes de nada Jairo quería darte as grazas por concederlle esta entrevista a Cinemas da Lúa. É un pracer poder contar coas túas palabras nas nosas páxinas.

A- Primeiro de todo, fálenos das súas primeiras andanzas no mundo da cámara... Como e cando ocorreron?

J- Pois a verdade hai que remontarse moitos anos atrás cando collin unha cámara por primeira vez, debía de ter calculo eu uns cinco anos e pedíalle a cámara nas vacacións en Ribeira ós meus pais e grababa o cú da miña tía e cousas así.
Xa falando máis en serio, meu pai nos regalou unha cámara no ano 98 por reyes e intereseime para ver como funcionaba...

A- É vostede admirador de Amenábar, e Tamar Novas traballou con el na oscarizada película Mar Adentro... Que detalles lle puido contar Tamar sobre o director? Podería dicir que é o seu modelo a seguir? Hai outros directores que lle gusten persoalmente?

J- Sí, a verdade eu lle debo moito a Alejandro, xa que foi gracias a el polo que eu me interesei neste mundo, e quizás a razón pola que agora estou disfrutando facendo o que máis me gusta. Creo que  sí que é o meu modelo a seguir, xa que me interesa moitísimo o seu cine.
Eu creo que traballar con Tamar foi un luxo. Teño sorte porque é amigo meu tamén, e incluso fumos a ver Mar Adentro xuntos ó cine e me ía comentando cousiñas da película.
Cando comezas a ver cine ves directores que te chaman moito a atención. No meu caso e influenciado por Amenabar destaco a Alfred Hitchcock, o gran maestro; aínda que tamén me gusta xente como Shyamalan ou algúns clásicos coma Lubitchz.
Españois destacaría a Benito Zambrano, Berlanga, FF Gomez ou Fernando León de Aranoa.

A- Antes de ser director, realizou vostede outros traballos coma operador de cámara, edición. Fálenos do que supuxeron estas experiencias na súa traxectoria...

J- Eu creo que a escola de imaxe marcou un antes e un despois na miña vida. Antes dedicábame a facer os meus traballos en vídeo, pero cando coñeces xente igual ca ti, interesada no mundo pódense facer cousas moi boas.
Eu estudio imaxe de feito e fun operador de cámara en moitos documentais e curtas, e aparte da práctica que colles e do aprendizaxe, sirve para ver como traballan outros realizadores nas mesmas condicións ca ti, ou serve para ver a curta dende outro punto. A min gústame moito coller a cámara e creo que á hora de facer as túas propias produccións serve de moito porque coñeces mellor as distintas posibilidades da cámara ou dos operadores, e incluso á hora da planificación do guión técnico.

A- Agora adentrémonos no mundo de Retrato... Cal foi o motivo que lle inspirou a realizar esta curtametraxe?

J- Eu penso que ó principio era máis o rodar o meu primeiro corto que outra cousa. A historia non me chamaba moito ó principio, ata que fun desarrollando un guión máis estable e serio.
Despois o de rodar o primeiro corto era unha anédota e primaba a historia que queríamos transmitir.

A- Cal sería a mensaxe que tratar de enviar os espectadores?

J- Retrato quere dicir carpe diem...retrato quere intentar ver que moitas veces perdemos o tempo por culpa do medo a decidirnos. Eu creo que hai que disfrutar dos segundos que nos regalan, que máis adiante xa haberá tempo de chorar por eles.

A- Con que medios contou para levar a cabo a curtametraxe? Cal era o presuposto establecido?

J- Pois o presuposto éramos nós mesmos, xa que non tiñamos ningunha productora detrás. Conseguimos equipos gracias á Escola de Imaxe e Son da Coruña. Tamén aproveito para darlle ás gracias ó director de foto, Andrés Victorero, xa que foi el mesmo quen prestou todo o material e iluminación, e a Yago de sonido que fixo o propio.
Entre o que tiñamos todos logramos tirar do carro.

A- Como maquinou a idea da curtametraxe? Foi algo impulsivo ou máis ben foi pulido ata sacar a idea definitiva?

J- A idea principal mantívose dende o principio. Retrato nace un día que estaba eu a estudar nuha biblioteca; había un señor un tanto estrano ó meu lado...e a miña cabeza empezou a inventar unha conversa entre os dous. A partir de ahí creei a demais historia, todo-los personaxes, a mensaxe...
Aínda así a fase de escribir o guión non rematou ata poucas semanas antes de rodar, xa que fun introducindo cambios ata o final. De feito, agora que vexo faios do guión, pero xa non se pode facer nada, tírome dos cabelos...pero eu creo que son cousas que sirven para mellorar.

A- Como foi a preparación dos actores? Enfádase moito cando as cousas non saen coma un quere?
J- Pois eu tiven a sorte de traballar cun reparto de luxo e que non me fixo enfadar absolutamente nada. Cando traballas con actores profesionais é moi doado rodar cada unha das escenas porque entenden o que buscas á perfección.
Sergio Suárez, o rapaz pequeno, non é profesional pero incluso con el fixo as cousas perfectas dende o principio. Tiña un diálogo coa súa suposta nai que a mi me sorprendeu, porque o fixo tal e como o tiña eu na cabeza cando escribía o guión.

A- Supoño que cun reparto desta índole foi doado facer a curtametraxe...

J- Moi doado, como xa dixen antes. E dende aquí lles estou moi agradecido.

A- Que pensas do cinema galego? Está en expansión ou en decadencia? Que considera vostede realmente cinema galego?

J- O cinema galego eu creo que está un pouco estancado. Facer cine é moi caro, e EEUU está copando a cartelera polo que é moi difícil facerse un oco.
Penso tamén que non se dan moitas oportunidades por medo a non rentabilizar e iso fai que non avancemos.
Eu creo que o cinema galego é o que está feito por galegos, a pesar do idioma. Moitas veces se escolle un idioma ou outro dependendo da historia, do lugar...de moitos factores que moitas veces favorecen á propia historia.  Non creo que sexa unha decisión de ser máis galeguista ou menos.

A- Cinemas da Lúa aposta pola curtametraxe, realizando un pase semanal polo módico prezo de 1 €... Que opina do panorama actual das curtametraxes?

J- Hai xente moi boa. As curtas poden ser unha carta de presentación moitas veces para productores, para que crean en ti...pero eu creo que é moito máis.
X.L.Cuerda di que ‘para que contar en dúas horas unha historia que se pode contar en dez minutos’ e eu creo que ten razón. Hai historias que en longametraxe non funcionarían igual que funcionan en curtas. Se tivera que elixir os meus directores favoritos de curtas serían Iván Sáinz-Pardo e Oskar Santos. Galegos destacaría a Alberto Ponte e Alex Sampaio.

A- Por último, e reiterando os nosos agradecementos, fálenos dos seus próximos proxectos... Como van encamiñados, que temática perseguen...

J- Pois por sorte, algunha xente do equipo fixemos unha especie de productora para levar a cabo os nosos próximos proxectos, e así como grupo loitar para que salgan adiante, producciones RETRATO.
E a verdade é que moi ben, en febreiro rodaremos o que será a miña segunda curta ‘CICATRICES’, unha curta de tema social pois xira entorno a tres terapias de grupo: ex maltratadas, ex prostitutas e ex alcohólicos.
En setembro grabaremos un proxecto máis coidado e esperemos que con presuposto, que creo que se chamará ‘A ROSA DOS VENTOS’ que contará a historia dunha viuda na costa da morte, falará do mar e da soidade. É casualidade porque se acaba de estrenar unha serie de temática similiar na TVG, pero por sorte eu xa teño o guión escrito dende fai tempo e polo menos non me poderán dicir que o copie.

Moitas grazas pola entrevista Andrés, e xa sabes que estou aquí para o que precises. Un saúdo.

Moitísimas grazas por concedernos esta entrevista. Esperamos que Retrato sexa un de moitos exitazos. Unha aperta Jairo. E Noraboa.

                                                                              Entrevista de: Andrés Rozados Lorenzo

 

Todo un retrato...

 

Descarga o trailer da curtametraxe para coñecer máis Retrato 

Este venres tivemos a posibilidade de acudir á estrea de Retrato, a última curtametraxe do director santiagués Jairo Iglesias. É moi ilusionante pensar que un amigo ó que coñeces dende que tiña 3 anos sexa capaz de facer estas marabillas...

A estrea realizouse no Centro de Arte Galego Contemporáneo, o venres 16 ás 22.15 da noite... Jairo explicou que, despois de tanto tempo agardando, podía estrear esta curta que fixera con tanta ilusión... Unha historia de amor, na que realmente comprendemos que hai que aproveita-lo tempo, que só se vive unha vez, que hai que disfrutar das cousas bonitas da vida... Cun reparto con ganador dun Goya Tamar Novas, e tamén, Sara Casasnovas, María Castro e Sergio Suárez...

Por outra banda, Jairo quixo adicar esta curtametraxe a un dos seus millores amigos, que por desgracia, foinos roubado hai cinco meses... Óscar Muiño volveu a ser recordado por todos, nun, segundo dixo o director: "...Este cortometraje no tiene nada que ver con él, pero es un pequeño homenaje que le rindo..." Sen dúbida, unha curtametraxe excepcional que espero que sexa posible voltala a ver en máis salas de Galicia, e ogallá, de España...

NORABOA JAIRO, SEGUE ASÍ QUE HAS DE CHEGAR LONXE...